پیمانه ز دست  مرگ  می گیرم               می لرزم و با هراس می نوشم

( فریدون مشیری )

هرچه کمتر شود فروغ حیات                 رنج را جانگدازتر بینی

سوی مغرب چو رو کند خورشید             سایه ها را درازتر بینی

( رهی معیری )

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد          در بهاري روشن از امواج نور

در زمستاني غبار آلود و دور              يا خزاني خالي از فرياد و شور                         

مرگ من روزي فرا خواهد رسيد          روزي از اين تلخ وشيرين روزها

روز پوچي همچو روزان دگر              سايه اي ز امروزها، ديروزها                         

ديدگانم همچو دالانهاي نور                 گونه هايم همچو مرمرهاي سرد

ناگهان خوابي مرا خواهد ربود             من تهي خواهم شد از فريادِ درد                        

مي خزند ارام روي دفترم                 دستهايم خالي از افسونِ شعر

ياد مي ارم كه در دستان من             روزگاري شعله ميزد خون شعر!                      

خاك مي خواند مرا هر دم به خويش      ميرسند از ره كه در خاكم نهند

اه شايد عاشقانم نيمه شب                  گل به روي قبر غمناكم نهند

بعد من ناگه به يك سو مي روند          پرده هايِ تيره دنيايِ من

چشمهاي نا شناسي مي خزند              روي كاغذها و دفترهايِ من

در اتاق كوچكم پا مي نهد                 بعد من با ياد من بيگانه اي

در بر آيينه مي ماند به جاي             تار مويي،نقش دستي،شانه اي!

مي رهم از خويش ومي مانم زخويش    هرچه برجا مانده ويران مي شود

روح من چون بادبان قايقي               در افقها دور وپنهان مي شود

مي شتابند از پي هم بي شكيب           روزها و هفته ها و ماه ها                       

چشم تو در انتظار نامه اي               خيره مي ماند به چشم راه ها

ليك ديگر پيكر سرد مرا                 مي فشاردخاكِ دامنگير خاك!

بي تو دور از ضربه ها قلب تو          قلب من مي پوسد آنجا زير خاك

بعدها نام مرا باران وباد نرم             مي شويند از رخسار سنگ

                       گور من گمنام مي ماند به راه          فارغ از افسانه هاي نام و ننگ

                                                                      ( فرمغ فرخزاد )

آدرس : www.takhtehjamshid.blogfa.com

در مورد چگونگی عکس هم هر جور راحتی !